काल अभियंता दिना निमित्त कविता संमेलन संपन्न झाले... त्याचा हा संक्षिप्त वृत्तात....
अभियंता दिन होता,
सभागृह छान सजलं होतं,
फलकावर मोठ्या अक्षरांत—
“अभियंता कविता संमेलन”
असं लिहिलं होतं!
माईक तपासला इलेक्ट्रिकलने,
स्टेज मोजलं सिव्हिलने,
प्रोजेक्टर जोडला इलेक्ट्रॉनिक्सने,
आणि कार्यक्रमाचं वेळापत्रक
मेकॅनिकलने काढलं—
Gantt Chart मध्ये!
अध्यक्ष म्हणाले,
“आज कविता ऐकायच्या आहेत,
तांत्रिक चर्चा नाही!”
सगळे हसले…
कारण समोर बसले होते
विविध शाखांचे अभियंते!
---
🔧 यांत्रिकी अभियंता
यांत्रिकी अभियंता उठला,
खाकरला, माईक सरळ केला—
“माझं मन म्हणजे इंजिन,
तुझी आठवण म्हणजे इंधन,
तू जवळ आलीस की RPM वाढतं,
दूर गेलीस की
सगळं सिस्टम बंद पडतं!”
टाळ्यांचा कडकडाट झाला.
तो म्हणाला—
“प्रेमात friction नको,
थोडं lubrication हवं,
नात्याचं maintenance
वेळेवर केलं तर
breakdown टाळता येतं!”
मागून आवाज आला—
“सर, preventive maintenance की breakdown झाल्यावर?”
यांत्रिकी अभियंता म्हणाला—
“लग्न झालेल्यांना
हा प्रश्न विचारू नका!”
सभागृहात हशा.
---
⚡ विद्युत अभियंता
आता विद्युत अभियंता उभा राहिला.
“तुझ्या नजरेत अशी voltage आहे,
की माझं हृदय high-tension होतं;
तू हसलीस की current वाहतो,
तू रागावलीस की
संपूर्ण circuit trip होतं!”
एकाने विचारलं—
“शॉर्ट सर्किट कधी होतं?”
तो म्हणाला—
“जेव्हा दोन हृदयं
जास्त जवळ येतात
आणि insulation कमी पडतं!”
पुन्हा टाळ्या!
तो शेवटी म्हणाला—
“तू माझ्या आयुष्यातली
तीच phase आहेस,
जिच्याशिवाय
माझं connection incomplete आहे!”
---
🏗️ स्थापत्य अभियंता
सिव्हिल अभियंता माईकपाशी आला.
“तुझ्यासाठी बांधलं घर,
भक्कम पाया घातला,
स्वप्नांच्या विटा रचल्या,
आणि प्रेमाचा
RCC slab टाकला!”
सभागृहातल्या सगळ्या सिव्हिल अभियंत्यांनी
मान डोलावली.
तो पुढे म्हणाला—
“नातंही इमारतीसारखं असतं,
पाया विश्वासाचा,
भिंती समजुतीच्या,
आणि छप्पर प्रेमाचं…
पण घरातली गळती
कुठून सुरू झाली,
हे अजून structural audit मध्ये
सापडलेलं नाही!”
पुढच्या रांगेत बसलेल्या
त्याच्या पत्नीने
भुवया उंचावल्या.
सिव्हिल अभियंता लगेच म्हणाला—
“ही कविता काल्पनिक आहे!”
---
💻 संगणक अभियंता
IT अभियंता लॅपटॉप घेऊन आला.
“तुझं नाव माझ्या
हृदयात save केलं,
पासवर्ड लावला,
backup घेतला,
cloud वर sync केलं…
पण तू विचारतेस—
‘माझ्यावर खरंच प्रेम आहे ना?’
मी म्हणतो—
‘हो! पण आधी
OTP सांग!’”
सभागृह दणाणून गेलं.
तो पुढे म्हणाला—
“तू माझ्या आयुष्याची
default setting आहेस,
तुला बदलण्याचा प्रयत्न केला,
तर system म्हणतं—
Access Denied!”
---
📡 दूरसंचार अभियंता
तो माईकपाशी आला आणि म्हणाला—
“तुझा आवाज ऐकण्यासाठी
माझं मन नेहमी network शोधतं,
तुझ्या आठवणींचा signal
कधीच weak होत नाही.
तू दूर असलीस,
तरी connection कायम,
कारण आपल्या नात्याला
distance limit नाही!”
कोणी तरी मागून ओरडलं—
“सर, रोमिंग charges?”
तो म्हणाला—
“प्रेमात charges नसतात,
पण लग्नानंतर
monthly bill येतो!”
---
🧪 रासायनिक अभियंता
केमिकल इंजिनिअर उठला.
“तू आणि मी
दोन वेगवेगळी तत्वं,
पण भेटलो आणि
reaction सुरू झाली.
तुझ्या हास्याचा catalyst,
माझ्या प्रेमाचा reactant,
आणि तयार झालं
एक नवीन compound—
आपलं नातं!”
एक रासायनिक अभियंता मागून म्हणाला—
“Reaction exothermic आहे की endothermic?”
तो म्हणाला—
“सुरुवातीला exothermic…
लग्नानंतर परिस्थितीनुसार
temperature बदलतो!”
---
🌊 पर्यावरण अभियंता
“नात्याच्या प्रदूषणाला
नियंत्रण हवं,
अहंकाराचा कचरा
वेगळा करायला हवा.
रागाचं wastewater
शुद्ध करून,
विश्वासाचं पाणी
पुन्हा वापरायला हवं.
प्रेमाचा पर्यावरणीय समतोल
बिघडू नये म्हणून
दररोज थोडं
‘Sorry’ आणि ‘Thank You’
वापरायला हवं!”
सभागृहात
क्षणभर शांतता.
मग कुणीतरी म्हणालं—
“ही कविता नाही,
marriage sustainability plan आहे!”
---
📐 इलेक्ट्रॉनिक्स अभियंता
“तुझ्या डोळ्यांचा sensor
माझ्या हालचाली detect करतो,
तुझ्या आवाजाचा signal
माझ्या हृदयात amplify होतो.
तू रागावलीस की
warning LED लागतो,
तू हसलीस की
सगळे indicators green!”
तो थांबला.
“आणि तू ‘काही नाही’ म्हणालीस की
माझ्या system ला कळतं—
major fault detected!”
---
🛣️ वाहतूक अभियंता
“प्रेमाची वाट
सरळ नसते,
कधी traffic,
कधी signal,
कधी diversion…
पण योग्य दिशा असेल,
तर प्रवास सुंदर होतो.
तुझा हात हातात असेल,
तर आयुष्याच्या highway वर
कितीही potholes आले,
मी प्रवास सुरू ठेवेन!”
मागून आवाज—
“पण toll किती?”
“लग्न झाल्यावर
सगळे toll lifetime भरावे लागतात!”
---
शेवटी सर्व अभियंते
एकत्र मंचावर आले.
अध्यक्ष म्हणाले—
“आज लक्षात आलं,
शाखा वेगवेगळ्या असल्या,
तरी अभियंत्यांच्या कविता
एकाच तत्त्वावर चालतात!”
सगळ्यांनी विचारलं—
“कुठल्या?”
अध्यक्ष हसले—
“समस्या कोणतीही असो,
आधी तिचं analysis,
मग design,
मग solution…
आणि solution काम करत नसेल,
तर blame दुसऱ्या विभागावर!”
सभागृह पुन्हा हास्याने दुमदुमलं.
आणि शेवटी सगळ्या अभियंत्यांनी एकमुखाने म्हटलं—
“यंत्रे आम्ही घडवतो,
पूल आम्ही बांधतो,
वीज आम्ही पोहोचवतो,
तंत्रज्ञान आम्ही उभं करतो…
पण आजच्या या कवितेतून
एक गोष्ट मात्र उमगली—
अभियांत्रिकी कितीही तांत्रिक असलं,
तरी मनाला भिडण्यासाठी
कधी कधी
सूत्रांपेक्षा
एक सुंदर कविता पुरेशी असते!”
अभियंता दिनाच्या हार्दिक शुभेच्छा!
*Late but thet*