Dharavahik crime thriller (256) Apradh !!

Next day Somesh Gaur went to Brajesh Shukla’s  house , it was luckily closing day if the market . The whole family was at home. Brajesh Shukla was shocked to see him but showed his happiness and welcomed him. He asked him for tea coffee or Coca-Cola but Somesh Gaur denied. Somesh Gaur asked “ Are you happy and is everything fine now ? Brajesh Shukla said , No it’s not good , both the sons want to buy motor cycles separately, tell me how can I allow them withdrawing money from business while there is a cut throat  compilations are going on in market. We can just earn bread and butter from it and now already two members are increased in family. We want Nirmal to buy a car or two motorcycles for my sons .Somesh Gaur was shocked listening his views but he didn’t reply. He only said , “ I will convey your thoughts to Parvati Devi and Nirmal “ How are Amita and Usha ? Not seeing them. “ They are here , he immediately got up and went inside after five minutes he came and after fifteen minutes Amita and Usha came with tea and biscuits, Somesh Gaur didn’t want to say no again so he picked up a cup and blessed both the girls. They were his friend’s daughters. He looked at their faces, both were looking scared.———— Continued ———

Limited Edition !! ( Marathi)

 सध्या वय ६० +/- वर्षे असलेल्या सर्व लोकांना देवानं खूप काही भरभरून दिलं आहे. 

आपल्या पिढीला विधात्याचे विशेष आशीर्वाद प्राप्त आहेत..*

आपण कधी जीव खाऊन पळत शाळेतून क्लासेसना गेलो नाही.

शाळा सुटल्यावर छान रमत गमत, खेळत घरी गेलो आहोत..

आपण आपल्या खर्‍या मित्रमैत्रिणींसोबत खेळलो - नेट फ्रेंड्स सोबत नाही.

तहान लागल्यावर नळाचे पाणी पिणे आपल्यासाठी सेफ होते - आपल्याला कधी बिसलेरी घ्यवी लागली नाही..

आपण चार जणांत एकाच ग्लासातून उसाचा रस प्यायलो - पण आजारी नाही पडलो..

आपण रोज पोटभर भात खाऊनही कधी जाड, स्थुल नाही झालो..

आपण कितीदा अनवाणी फिरलो - तरी कधी पायांना दुखापत झाली नाही..

आपल्याला निरोगी राहण्यासाठी कधी कॅल्शिअम घ्यावे लागले नाही..

आपली खेळणी आपणच बनवली - दोन रिकाम्या काडेपेट्या सुध्दा आपल्यासाठी गाडी, फोन किंवा पिस्तूल बनायच्या..

आपला भरपुर वेळ आपल्या पालकांसोबत आनंदाने गेला..

आपल्या जवळ मोबाइल, फेसबुक फ्रेंड, काँप्युटर, इंटरनेट वगैरे नव्हते - कारण आपल्या जवळ खरेखुरे मित्र-मैत्रिणी होते..

आपण मित्रमैत्रिणींच्या घरी कधीही जायचो, खेळायचो, तिथेच जेवायचोही - आपण कधी फोन करुन येऊ का म्हणून विचारले नाही..

आपण एक अद्भुत रसायन आहोत. कारण आपणच आहोत एक अशी पिढी, ज्यांनी आपल्या पालकांच्या आज्ञा पाळल्या आणि तरी खूप मस्तीही केली...

आपण भले स्पेशल नसु पण 'लिमिटेड एडिशन' तर नक्कीच आहोत..!!!

आपली एकच पिढी अशी आहे, ज्यांनी कमी श्रीमंतीत बालपणाचा मनमुराद आस्वाद घेतला, खरे तारूण्य अनुभवले - आणि आता उतार वयात आधुनिक विज्ञानाचाही आनंद घेत आहोत ...

आपणच फक्त "कमतरतेतली गंमत आणि मुबलकतेतली जंमत" अनुभवली..

आणि शेवटी.....

आठवतंय का....आपण 'मदर्स, फादर्स डे' कधी साजरा केल्याचं ??

नाही........ना ?

*कारण आई वडीलच आपलं जग होतं....*

Interesting Story : Lesson ( Marathi)

 एका व्यापाऱ्याने दक्षिण आफ्रिकेतून एक प्रचंड हिरा विकत घेतला — अगदी अंड्याच्या पिवळ्या बलकाएवढा मोठा.

पण त्याची निराशा झाली, कारण त्या हिऱ्यामध्ये आतून एक भेग होती.

त्याने एक कुशल ज्वेलरकडे जाऊन मार्गदर्शन मागितले.

ज्वेलरने नीट निरीक्षण करून सांगितले:

हा हिरा दोन परिपूर्ण रत्नांमध्ये विभाजित करता येईल, आणि दोन्हीची किंमत मूळ हिऱ्यापेक्षा जास्त असेल.

पण एक चुकीचा घाव बसला तर तो तुकड्यांत फुटेल आणि पूर्णपणे निरुपयोगी होईल.

मी असा धोका घेणार नाही.”

व्यापारी जगभर फिरला — अनेक देशांतील दागिनेकारांना तो हिरा दाखवला.

प्रत्येकाचं उत्तर एकच — धोका खूप मोठा.

शेवटी कोणीतरी त्याला अॅमस्टरडॅममधील एका वृद्ध ज्वेलरबद्दल सांगितले —

ज्याच्या हाताला सोनेरी स्पर्श असल्याची ख्याती होती.

तो त्याच दिवशी तेथे पोहोचला.

वृद्ध ज्वेलरने हिऱ्याकडे भिंगातून पाहिले आणि पुन्हा इशारा केला.

तेवढ्यात व्यापाऱ्याने मध्येच बोलत म्हटले:

“ही कथा मी अनेकदा ऐकली आहे.

आता मी तयार आहे. फक्त हे काम करून टाका.”

ज्वेलरने मान हलवली, किंमत ठरवली, आणि मग शांतपणे शेजारी काम करणाऱ्या एका तरुण शिकाऊकडे वळला.

त्या मुलाने हिरा हातात घेतला, तळहातावर ठेवला,

आणि एकच स्वच्छ, अचूक प्रहार केला.

हिरा सुंदरतेने दोन निर्दोष रत्नांमध्ये विभागला.

त्याने वर बघितलेही नाही — फक्त ते रत्न परत गुरूकडे दिले.

आश्चर्यचकित व्यापाऱ्याने विचारलं:

“हा मुलगा तुमच्याकडे कित्येक वर्षे काम करत असेल?”

वृद्ध ज्वेलर शांतपणे हसला:

“याचा कामाचा तिसरा दिवस आहे.

त्याला त्या हिऱ्याची खरी किंमत माहिती नाही…

म्हणूनच त्याचा हात थरथरला नाही.”

 धडा:

कधी कधी आपण काहीतरी गमावण्याची जितकी जास्त भीती बाळगतो,

तितकेच ज्या गोष्टी करणे आवश्यक आहे, त्या करण्याची क्षमता आपल्यात कमी होते.

जीवनातील आव्हानांना तितकं जड समजू नका,

त्यांना हलकं माना…

तेम्हवा तुमचा हात स्थिर राहील.

Dharavahik crime thriller (255) Apradh !!

Nirmal went to hospital for his treatment and his mother Parvati Devi stayed in the shop as usual. Both of them were upset and worried about Amita and Usha. Going and coming by bus was too tiring . Crowded bus and long stoppages on each red light was very annoying. But there was no other way for a common man those days. Less income and more expenses was the big question mark in front of Nirmal like other common people. He decided to talk to Somesh Gaur uncle on phone from STD booth was nearby and he can call him on the neighbouring shop. He came back and it was evening now. He saw his mother’s face was full of worries. He said , “ I should call Somesh Uncle , her eyes also sparkled . She thought this is the best way to call him and ask him to go there and see Amita and Usha . It was Somesh Gaur who suggested to them to marry  Amita and Isha to Brajesh Shukla’s sons. He took some money from shop’s cash box and went to call Somesh Uncle. It was good that Somesh Uncle was on that shop at that time and so Nirmal could talk to him . Nirmal described everything about Anita’s call . Somesh Uncle also shocked to hear that. He said , I will go tomorrow morning and see the matter and I will let you know in the afternoon. Nirmal felt relaxed. He came back to shop conveyed this to Parvati Devi and she then went home . Both couldn’t sleep that night. ——— Continued———-

Dharm & Darshan: A heart touching story !! ( Marathi)

 पुण्यातील एका मोठ्या स्मशानभूमीत दुपारचे ३ वाजले होते. 'रोहन' (वय ३५), जो अमेरिकेत एका मोठ्या सॉफ्टवेअर कंपनीत व्हाईस प्रेसिडेंट होता, नुकताच फ्लाईटवरून उतरून थेट स्मशानभूमीत आला होता.

त्याचे वडील, 'सदाशिवराव' (वय ७५), काल रात्री वारले होते.

रोहनच्या हातात एक महागडा लॅपटॉप बॅग होता आणि डोळ्यावर रेबॅनचा चष्मा होता. त्याला घाम फुटला होता आणि तो सारखा घड्याळ बघत होता.

तिथे 'मोक्ष इव्हेंट मॅनेजमेंट' (अंत्यसंस्कार करणारी एजन्सी) चा माणूस, 'सुमित', उभा होता.

सुमितने सगळी तयारी करून ठेवली होती. लाकडं रचली होती, भटजी बोलावले होते, आणि सदाशिवरावांचा मृतदेह स्वच्छ अंघोळ घालून तयार ठेवला होता.

रोहन आला. त्याने वडिलांच्या चेहऱ्याकडे एक नजर टाकली. डोळ्यातून एक-दोन थेंब पाणी आलं.

त्याने सुमितला विचारलं:

"मिस्टर सुमित, सगळं रेडी आहे ना? मला ६ वाजताची रिटर्न फ्लाईट पकडायची आहे. उद्या माझी महत्त्वाची मीटिंग आहे. प्लीज लवकर उरका."

सुमितला आश्चर्य वाटलं. ज्या बापाने या मुलाला लहानाचा मोठा केला, त्या बापाच्या चितेजवळ थांबायला या मुलाकडे ३ तास सुद्धा नव्हते?

सुमितने शांतपणे मान डोलावली.

विधी पार पडले. रोहनने भडाग्नी दिला.

धुराचे लोट आकाशात गेले.

रोहनने सुमितला बाजूला घेतलं आणि चेकबुक काढलं.

"सुमित, थँक्यू. तुम्ही चांगली व्यवस्था केलीत.

तुमचं बिल किती झालं? ५० हजार? १ लाख? अमाऊंट सांगा, मी आताच चेक देतो. मला परत येता येणार नाही, अस्थिविसर्जन तुम्हीच करून टाका."

सुमितने रोहनकडे बघितलं. त्याच्या चेहऱ्यावर एक विचित्र हसू होतं.

सुमितने खिशातून एक 'जुनी फाईल' काढली आणि रोहनच्या हातात दिली.

"साहेब, बिल द्यायची गरज नाही. तुमचं बिल 'पेड' (Paid) आहे."

रोहन गोंधळला. "पेड? कोणी भरले पैसे? माझ्या काकांनी?"

सुमित म्हणाला:

"नाही साहेब.

५ वर्षांपूर्वी सदाशिवराव (तुमचे वडील) आमच्या ऑफिसमध्ये आले होते.

ते खूप आजारी होते. त्यांना चालता येत नव्हतं.

त्यांनी मला विचारलं होतं - 'तुमचं पॅकेज काय आहे? मुलाला त्रास नको म्हणून सगळं करून देणार का?'

आम्ही त्यांना पॅकेज सांगितलं.

त्यांनी त्याच दिवशी ५०,००० रुपये ॲडव्हान्स जमा केला होता.

आणि ही 'चिट्ठी' त्यांनी मला दिली होती. त्यांनी सांगितलं होतं की, 'माझा मुलगा आला की त्याला ही चिट्ठी दे. आणि जर तो आलाच नाही, तर तुम्हीच माझं काम करा.'"

सुमितने ती चिट्ठी रोहनला दिली.

रोहनने थरथरत्या हाताने ती चिट्ठी उघडली.

त्यात सदाशिवरावांच्या कापऱ्या अक्षरात लिहिलं होतं:

*"प्रिय रोहन,

बाळा, मला माहित आहे तू खूप बिझी आहेस. अमेरिकेत तुला श्वास घ्यायला वेळ नसतो.

मला माहित आहे की, माझ्या मरणाची बातमी ऐकून तुला टेन्शन येईल.

'सुट्टी मिळेल का? तिकीट मिळेल का? मीटिंगचं काय होईल?' हे प्रश्न तुला पडतील.

बाळा, तुझा वेळ आणि तुझं करिअर खूप महत्त्वाचं आहे.

मी तुला वाढवलं ते यासाठीच की तू जग जिंकावंस.

एका म्हाताऱ्याच्या प्रेतासाठी तू तुझं नुकसान करून घेऊ नकोस.

म्हणून मी माझ्या मरणाची सोय आधीच करून ठेवली आहे.

एजन्सीला पैसे दिलेत. ते सगळं करतील.

तू आलास तर बरंच आहे, नाही आलास तरी मला राग नाही.

फक्त एकच विनंती...

लहानपणी तुला शाळेत सोडायला जाताना मी तुझा हात कधीच सोडला नव्हता.

आज जाताना, अग्नी देताना तुझा हात थरथरू देऊ नकोस.

लवकर परत जा. तुझी बायको वाट बघत असेल.

तुझाच,

बाबा."*

चिट्ठी वाचून रोहनच्या हातातला चेकबुक खाली चिखलात पडलं.

त्या स्मशानभूमीत, जिथे लाकडं जळण्याचा आवाज येत होता... तिथे आता रोहनचा 'अहंकार' आणि 'करिअरचा गर्व' जळून खाक झाला होता.

तो गुडघ्यावर बसला.

तो ओरडला, "बाबा...!! माफ करा बाबा!"

रोहनने सुमितचे पाय धरले.

"सुमित, मला नाही जायचं अमेरिकेला! मला माझ्या बाबांसोबत राहायचंय!

मी करोड रुपये कमवले, पण मी भिकारी निघालो!

माझ्या बापाने मरताना सुद्धा माझ्या 'मीटिंग'चा विचार केला... आणि मी त्यांच्या शेवटच्या दर्शनाचा 'भाव' करत होतो?"

त्या दिवशी रोहन फ्लाईट पकडू शकला नाही.

तो तिथेच, त्या जळत्या चितेसमोर रात्रभर बसून राहिला.

कारण त्याला समजलं होतं की, 'प्री-पेड' फक्त सिमकार्ड असू शकतं, बापाचं प्रेम नाही. बापाचं प्रेम हे 'अनलिमिटेड' असतं आणि त्याची परतफेड जगातली कोणतीच करन्सी करू शकत नाही.

तुम्ही जगात कितीही मोठे व्हा, कितीही पैसे कमवा... पण ज्या आई-वडिलांनी तुमची लंगोट बदलली, त्यांच्या शेवटच्या प्रवासात 'डायपर' बदलायची वेळ आली की नाक मुरडू नका. एजन्सी अंत्यसंस्कार करू शकते, पण 'अश्रू' एजन्सीचे नसतात, ते रक्ताचेच लागतात.

Dharavahik crime thriller (254)Apradh !!

Next afternoon when Nirmal was in hurry to go to the hospital and waiting for Parvati Devi the shopkeeper in front of his shop called him said “ You have call from Jalandhar “ He went there to receive the call , his sister Amita was on the other side crying , Nirmal said , “ What happened ? Why are you crying ? She said , “All day long we both sisters work , cleaning, cooking and washing clothes but no one is happy. Mother in law off and on slaps us, pulls hair and point out mistakes in each work. We are not allowed to watch television in fact we don’t have time.” And what about Jitendra and Devendra ( Amita and Usha’s husbands ) he asked , She said,” both of them can’t even move a pin willingly, they are just puppets of their Parents” “ How are you calling? Isn’t anyone watching? No all of them have gone to a wedding reception “Oh ! Put the receiver down now and don’t call me back. I will do something “ He also put the receiver down and turned back to cross the road towards his shop. He saw his mother is getting down from the auto” he was looking worried so Parvati Devi asked “ What happened? He described everything whatever told by Amita” Both mother and son were silently thinking about the solution of this unexpected problem.——Continued——-

Today’s Tip !! Love yourself !!

This Valentine’s Day a different angle of life came to me through a post on Facebook. And that is love yourself, generally I have seen 99 % of people loving themselves even if they are celebrating Valentine’s Day , buying gifts for their boyfriends or girlfriends or their life partners but the basic thought behind all this is to get joy happiness and enjoying the special day.The youngsters who never are serious about relationships, break ups and hook ups are very normal words in their lives , my ex and your ex type of things were not exist previously. Those people who don’t belong to this generation mostly spent their lives for others, they obeyed their parents and whatever career is imposed by their parents they accept, whichever life partner is selected by their parents they accept, and exceptional of these also who broke the limit line drawn by parents also sacrificed everything except their lives or sometimes they committed suicide because of no way back, but those who lived their own selected lives also sacrificed most of the things I am talking about specially girls ,women. But if we see commonly about male female both of the previous generation they always gave priority to their parents, in laws , children, they never remember their life is for them also. They worked they earned,they bought comforts they spent money for children’s education, children’s marriages , helping them in bringing up their grandchildren, where are they ? Where are they themselves? What did they do for themselves? The message shook me it says “ When you respect your journey, forgive your mistakes,celebrate your growth and take care of your own happiness “It reminded me “ Oh ! I am also there a live thing and I need to take care of myself and my own self !!