Dharavahik upanyas Bhoot Adbhut! (197)

The staff and students who were in the green room marked these changes ,because of the wildly sound coming from her mouth.They tried to stop her. Because she got up in anger and was ready to reach to the stage. No one could stop but they were trying hard to stop her. All programs were done and Last Program’s last scene was being played. They wanted the last scene to be finished peacefully and they didn’t want to create any controversy that time became it was the matter of three institutions, Hospital, Boys School and Girls School. And they could be able to do it because the curtain fell and the bell of program’s ending declared. All the viewers clapped for five minutes and Vishakha’s roar of anger drowned out by thunderous applause . All the people scattered and moved towards their homes. Vishakha fainted. Doctor was called , the same Doctor who didn’t find her heart beat about a week ago. He this time found her heart beat, he wrote the prescription, Raghav Chaudhary and Kusum Chaudhary were worried. The nurses took the prescription from their hands and brought the medicines and described how to take them. Till that time Bheema came there and all took Vishakha to the taxi and Bheema safely dropped them to their home. ———- Continued———

Dharm & Darshan !! Good Work !! ( Marathi)

 गावातली सगळ्यात गरीब बाई दर महिन्याला बँकेत फक्त ११ रुपये जमा करायची. लोक तिची थट्टा करायचे. पण ज्या दिवशी तिच्या मृत्यूनंतर बँकेचा लॉकर उघडण्यात आला, संपूर्ण बँकेत शांतता पसरली...

रामपूर गावातल्या कमला देवी एका मोडक्या झोपडीत राहायच्या.

पतीला जाऊन पंधरा वर्षे झाली होती.

ना मुलगा...

ना मुलगी...

ना कोणी आपलं.

सकाळी लोकांच्या घरी भांडी घासायच्या, दुपारी शेतात मजुरी करायच्या आणि संध्याकाळी मंदिराबाहेर बसून माळा बनवायच्या.

गावकरी म्हणायचे -

"अगं कमले, स्वतःकडे खायला नाहीये, बँकेत पैसे जमा करून काय करणार?"

त्या फक्त हसून सोडून द्यायच्या.

दर महिन्याच्या पहिल्या तारखेला त्या जुनेच कपडे घालून बँकेत जायच्या आणि काउंटरवर ११ रुपये ठेवायच्या.

कॅशियर सुद्धा हसायचा.

"आई, याने काय होणार?"

कमला देवी दर वेळी एकच उत्तर द्यायच्या -

"बाळा... रक्कम नाही, नियत जमा करतेय."

वर्षं निघून गेली.

लोक त्यांची थट्टा करत राहिले.

एका पावसाळी रात्री थंडी लागून कमला देवींचा मृत्यू झाला.

त्यांच्या झोपडीत असं काहीच नव्हतं ज्याला वारसा म्हणता येईल.

पोलिसांनी औपचारिकता म्हणून बँकेला कळवलं.

दुसऱ्या दिवशी बँक मॅनेजरने त्यांचे पासबुक काढले.

खरंच...

दर महिन्याला ११ रुपये जमा झाले होते.

जवळपास तीस वर्षं.

मॅनेजरने विचार केला, "एवढ्या छोट्या रकमेचं काय महत्त्व?"

पण रेकॉर्डमध्ये आणखी एक गोष्ट नोंद होती -

"वारसदार (Nominee): गावातील प्राथमिक शाळा."

संपूर्ण बँक चकित झाली.

शाळेच्या मुख्याध्यापकांना बोलावण्यात आले.

जेव्हा नियमानुसार खाते बंद करण्याची प्रक्रिया सुरू झाली, तेव्हा बँकेच्या जुन्या रेकॉर्डमधून एक सीलबंद पाकीट निघाले.

त्यावर लिहिले होते -

"माझ्या मृत्यूनंतरच उघडावे."

मॅनेजरने थरथरणाऱ्या हातांनी पाकीट उघडले.

आत एक चिठ्ठी होती -

"जर ही चिठ्ठी वाचली जात असेल, तर समजा मी या जगात नाही.

मी कधीच शाळेचं तोंड पाहिलं नाही.

गरिबीने लहानपणी पुस्तकाऐवजी माझ्या हातात झाडू दिला होता.

एक दिवस शाळेबाहेरून जात होते. आत मुलांची प्रार्थना चालू होती. तेव्हाच मी एका लहान मुलीला रडताना पाहिलं.

तिच्याकडे परीक्षेची फी नव्हती.

त्या दिवशी मी ठरवलं की मी कितीही गरीब राहिले... तरी दर महिन्याला थोडं ना थोडं वाचवेन.

रक्कम छोटी असेल... पण कोणत्याही मुलाचं स्वप्न छोटं असता कामा नये.

माझ्या खात्यात जितकेही पैसे असतील... त्यातून दर वर्षी त्या मुलाची फी भरा जो शिकू इच्छितो पण गरिबीमुळे मागे राहतो.

माझी एकच अट आहे... त्या मुलाला कधीही सांगू नका की फी कोणी भरली.

जर त्याला माझं नाव कळलं, तर माझ्या दानाची किंमत कमी होईल.

फक्त त्याला एवढंच सांगा -

जेव्हा तू मोठा होशील, तेव्हा दुसऱ्या एखाद्या मुलाला मदत कर.'

चिठ्ठी वाचता वाचता बँक मॅनेजरचा आवाज भरून आला.

मुख्याध्यापकांच्या डोळ्यांतून अश्रू वाहू लागले.

काही दिवसांनी हिशोब लावण्यात आला.

तीस वर्षं जमा केलेले ११ रुपये, त्यावर मिळालेले व्याज आणि बँक कर्मचाऱ्यांच्या स्वेच्छा योगदानाला मिळून एक छोटीशी शिष्यवृत्ती सुरू करण्यात आली.

तिचं नाव ठेवण्यात आलं -

"अनामिक आशा"

पहिल्याच वर्षी पाच गरीब मुलांची फी भरली गेली.

मुलांनी विचारलं -

"सर, आमची फी कोणी भरली?"

मुख्याध्यापक हसले आणि म्हणाले -

"एका अशा आईने... जिला स्वतःची मुलं नव्हती, पण जिने अख्ख्या गावच्या मुलांना आपलं मानलं होतं."

त्या दिवशी गावातले तेच लोक, जे कधी कमला देवींच्या ११ रुपयांवर हसायचे, शाळेबाहेर उभे होते.

कोणाचीही हिंमत झाली नाही की मान वर करून शाळेच्या इमारतीकडे पाहावं.

त्यांना पहिल्यांदाच समजलं -

गरिबी खिशाची असते...

इराद्यांची नाही.

कमला देवी निघून गेल्या...

पण दर वर्षी जेव्हा एखाद्या गरीब मुलाच्या हातात नवीन पुस्तक यायचं, तेव्हा असं वाटायचं जणू त्या अजूनही हसत-हसत म्हणत आहेत -

रक्कम नाही बाळा... नियत जमा कर.

Dharm & Darshan !! Mahabharat se !! ( Marathi)

 *खरंच कधी कधी मला असं वाटतं..*

*"महाभारतातून...."*

*शिकायचं काय.....?*

*नातेसंबंध खूप महत्वाचे आयुष्यात...*

*"महाभारत" संपलं. युद्ध संपलं. शंख शांत झाले. रथ थांबले. धुळ खाली बसली....!*

*पण एक प्रश्न अजूनही हवेत तरंगत राहिला...!*

*हे सगळं नेमकं कशासाठी घडलं?*

*राज्यासाठी?* 

*सत्तेसाठी?* 

*अहंकारासाठी?* 

*की नात्यांसाठी?*

 *जितकं "महाभारत" वाचत जातो, तितकं जाणवतं की महाभारत हे युद्धाचं पुस्तक नाही, ते नात्यांचं "शवविच्छेदन" आहे.*

 *प्रत्येक नातं फक्त उघडून दाखवत नाही तर ते आपल्याला विचारत राहतं...*

*तुम्ही खरंच एकमेकांवर प्रेम करत होतात का, की फक्त एकमेकांचा उपयोग करत होतात?*

*धृतराष्ट्राने दुर्योधनावर प्रेम केलं, पण त्या प्रेमात न्याय नव्हता. जिथे न्याय मरतो, तिथे प्रेमही फार काळ जिवंत राहत नाही.*

*गांधारीने पतीच्या दुःखात सहभागी होण्यासाठी डोळ्यांवर पट्टी बांधली, पण मुलाच्या चुकीवरही तीच पट्टी कायम राहिली. कधी कधी अति निष्ठाही नातं वाचवू शकत नाही.*

*भीष्मांनी वचन जपलं, पण त्या एका वचनासाठी कित्येक आयुष्यांचं सुख गमावलं. नात्यांमध्ये शब्द पाळण्यापेक्षा माणूस जपणं अधिक महत्त्वाचं असतं.*

*द्रोणांनी अर्जुनावर प्रेम केलं, पण एकलव्याला नाकारलं. पक्षपात हा गुरूलाही लहान करून टाकतो.* 

*कर्णाला आयुष्यभर प्रेम हवं होतं, स्वीकार हवा होता. जिथे माणसाला स्वीकार मिळत नाही, तिथे तो चुकीच्या माणसाशीही आयुष्यभर नातं जोडतो. दुर्योधनाने कर्णाला मान दिला, म्हणून कर्ण शेवटपर्यंत त्याच्यासोबत उभा राहिला. माणूस उपकारापेक्षा स्विकाराचा जास्त ऋणी असतो.*

 *द्रौपदीच्या अपमानाच्या वेळी सभेत अनेक नाती बसली होती. पितामह होते, गुरू होते, राजे होते, ज्येष्ठ होते, पण कोणीच उभं राहिलं नाही. त्यादिवशी समजलं की नातं म्हणजे रक्ताचं नसतं. अन्यायाच्या वेळी जो तुमच्या बाजूला उभा राहतो, तोच आपला असतो.*

*कुंतीने सत्य लपवलं आणि त्या एका सत्याच्या ओझ्याखाली कर्ण आणि अर्जुन दोघांचं आयुष्य भरडलं. नात्यांमध्ये उशिरा सांगितलेलं सत्य कधी कधी छोट्यापेक्षाही जास्त वेदना देतं.*

*अभिमन्यूला चक्रव्यूहात सगळ्यांनी मिळून मारलं. कारण एकटा माणूस कितीही मजबूत असला तरी तुटू शकतो. नात्यांची खरी परीक्षा एखादा माणूस एकटा पडला की सुरू होते.* 

*"कृष्ण" सगळ्यांचा होता, पण कोणाच्याही मालकीचा नव्हता. त्याने शिकवलं की नात्यात साथ द्यायची असते, स्वातंत्र्य हिरावून घ्यायचं नसतं.*

*तो अर्जुनाचा मित्र होता; पण त्याच्यासाठी युद्ध लढला नाही. फक्त योग्य मार्ग दाखवला.*

*खरं नातं तुमच्यासाठी निर्णय घेत नाही, तर तुम्हाला योग्य निर्णय घेण्याइतकं सक्षम करतं.*

*विदुराने सत्य सांगितलं, पण कोणी ऐकलं नाही.*

 *नात्यांमध्ये सत्य बोलणारा माणूस अनेकदा एकटा पडतो, पण शेवटी तोच सर्वात स्वच्छ राहतो.*

*"महाभारतात" जवळजवळ प्रत्येक नातं तुटलं, वडील आणि मुलगा, भाऊ आणि भाऊ, गुरू आणि शिष्य, आई आणि मुलगा, पती आणि पत्नी, मित्र आणि मित्र. पण ही तुटलेली नाती आजही आपल्याला नाती कशी जपायची हे शिकवतात.*

*कारण प्रेम पुरेसं नसतं. विश्वास लागतो.*

 *विश्वास पुरासा नसतो. प्रामाणिकपणा लागतो. प्रामाणिकपणा पुरेसा नसतो. योग्य वेळी योग्य गोष्ट करण्याचं धैर्य लागतं.*

 "महाभारत" सांगतं की नातं टिकवण्यासाठी नेहमी जिंकावंच लागत नाही.*

 *कधी स्वतःचा अहंकार हरवावा लागतो.*

 *कधी स्वतःचं म्हणणं सोडावं लागतं.*

 *कधी माफी मागावी लागते. आणि कधी... माफही करावं लागतं.*

*शेवटी "महाभारता"ने एवढंच शिकवलं की रक्ताची नाती जन्म देतात; पण मनाची नाती आयुष्य देतात.*

 *ज्याला तुमच्या यशापेक्षा तुमचा अश्रू महत्त्वाचा वाटतो,*

*ज्याला तुमच्या पैशापेक्षा तुमचा हात महत्त्वाचा वाटतो,*

*ज्याला तुमच्या पदापेक्षा तुमचं मन महत्त्वाचं वाटतं,*

*त्यालाच जपा.*

*कारण "महाभारत" संपलं, राज्य मिळालं, विजयही मिळाला, पण जे हरवलं, ते पुन्हा कोणालाच कधीच मिळालं नाही.*

*म्हणून शेवटी "महाभारत" युद्ध जिंकण्याची कथा नाही. ती "नाती" हरवू नयेत म्हणून वेळेत माणूस होण्याची कथा आहे.*

*तत् सुखम् सुखी त्वम्*

ही भावना म्हणजे खरे प्रेम

Dharm & Darshan !! Change starts from own self !!

 

          इन्सानियत की मिसाल

वह रोज़ की तरह अपनी किराने की दुकान बंद करके घर के लिए निकले ही थे कि पीछे से एक मासूम सी आवाज़ आई "अंकल...! अंकल...!"

वे पलटे। 

         एक लगभग 7-8 साल की बच्ची हांफती हुई उनके पास आ रही थी।

 "क्या बात है... भाग कर आ रही हो?" उन्होंने थोड़े- थके मगर सौम्य स्वर में पूछा।

"अंकल पंद्रह रुपए की कनियाँ (चावल के टुकड़े) और दस रुपए की दाल लेनी थी...!

           "बच्ची की आंखों में मासूमियत और ज़रूरत दोनों झलक रहे थे।

उन्होंने पलट कर अपनी दुकान की ओर देखा, फिर कहा "अब तो दुकान बंद कर दी है बेटा... सुबह ले लेना।"

"अभी चाहिए थी..." बच्ची ने धीरे से कहा "जल्दी आ जाया करो न... सारा सामान समेट दिया है अब।"

उन्होंने नर्म मगर व्यावसायिक अंदाज़ में कहा।

बच्ची चुप हो गई। आंखें नीची कर के बोली

        सब दुकानें बंद हो गई हैं... और "घर में आटा भी नहीं है..."

 उसके ये शब्द किसी हथौड़े की तरह उनके सीने पर लगे। वे कुछ देर चुप रहे। फिर पूछा, "तुम पहले क्यों नहीं आई?"

             "पापा अभी घर आए हैं... और घर में..." वो रुकी,शायद आँसू रोक रही थी।

उन्हें कुछ और पूछने की ज़रूरत नहीं थी। उन्होंने बच्ची की आंखों में देखा और बिना कुछ कहे, ताले की चाबी जेब से निकाल ली।

    दुकान का ताला खोला, अंदर घुसे, और समेटे हुए सामान को हटाते हुए कनियाँ और दाल बिना तोले ही थैले में डाल दी।

बच्ची ने थैला पकड़ते हुए कहा: 

"धन्यवाद अंकल..."

  "कोई बात नहीं। अब घर ध्यान से जाना।"

           इतना कह कर उन्होंने दुकान फिर से बंद कर दी।

 उस रात वह जल्दी सो नहीं पाए। मन में बच्ची की उदासी,उसका मासूम चेहरा और वो शब्द-

                    "घर में आटा भी नहीं है..." गूंजते रहे।

          उन्हें अपना बचपन याद आ गया। वे भी कभी ऐसे ही हालात से गुजरे थे। पिता रिक्शा चलाते थे,मां दूसरों के घरों में काम करती थीं। 

       कई बार तो रात को पानी में रोटी भिगो कर खाना पड़ता था। तब किसी ने मदद की होती तो कितना सुकून मिलता......?

     "अब मेरे पास दुकान है,कमाई है, लेकिन क्या मैंने इंसानियत भी कमा ली है?" उन्होंने खुद से सवाल किया।

       सुबह जब उन्होंने दुकान खोली: तो सबसे पहले एक बोर्ड बनाया-

     "यदि आपको ज़रूरत हो- और पैसे न हों, तो बेहिचक बताइए। कुछ भी राशन उधार नहीं, हक़ से मिलेगा।"

पास में ही एक डब्बा रख दिया, जिस पर लिखा था:

"अगर आप किसी के लिए मदद करना चाहें, तो इसमें पैसे डाल सकते हैं।" 

गली के लोग पहले तो हैरान हुए। लेकिन धीरे-धीरे लोग समझने लगे- कि ये कोई पब्लिसिटी स्टंट नहीं,ये उस इंसान का दिल था- जो अपने अतीत से सबक लेकर किसी का आज सुधारना चाहता था।

  एक हफ्ते बाद वही बच्ची फिर से आई, इस बार अपने छोटे भाई के साथ।

"अंकल! पापा ने कुछ पैसे दिए हैं... पिछली बार जो आपने दिया था- उसका भी जोड़ लें।" वह मासूमियत से बोली।

         "नहीं बेटा! उस दिन जो दिया था वो इंसानियत का कर्ज़ था। उसका कोई हिसाब नहीं होता।"

       बच्ची मुस्कुरा दी- उसने दुकान में रखा वो बोर्ड पढ़ा और बोली:

               "पापा ने कहा है कि जब वे मज़दूरी करके लौटेंगे,तो इस डब्बे में पैसे डालेंगे... ताकि किसी और को भी मदद मिल सके।" 

उस दिन उस दुकानदार की आंखें भर आईं। 

           किसी ने सच ही कहा है! *"नेकी कभी बेकार नहीं जाती।"*

   धीरे-धीरे इस दुकान का नाम गली में फैलने लगा- *"इंसानियत वाली दुकान।"*

गली की बुज़ुर्ग महिलाएं,अकेले रहने वाले बुज़ुर्ग,और दिहाड़ी मज़दूर अब यहां से- इज़्ज़त से सामान लेते।

       जो सक्षम होते,वे उस डब्बे में कुछ न कुछ डालते जाते।

              कई स्कूल के बच्चे भी अपनी गुल्लक से पैसे लाकर उसमें डालते।

यह दुकान अब सिर्फ व्यापार का स्थान नहीं थी, यह एक भरोसे का मंदिर बन गई थी।

               कुछ ही समय में इस दुकान की चर्चा सोशल मीडिया पर हुई। एक स्थानीय पत्रकार ने इस कहानी को अपने अख़बार में छापा:

*"जहां मुनाफा ज़रूरी नहीं,"*

 बल्कि ज़रूरत की कीमत ज़्यादा है- पढ़िए इस "दुकान की कहानी"

यह लेख वायरल हो गया। कई सोशल मीडिया पेजों ने इस दुकान का वीडियो बनाया। लोग दूर-दूर से इस ‘इंसानियत वाली दुकान’ को देखने आने लगे।

पर दुकानदार ने कभी उसका फ़ायदा नहीं उठाया। उन्होंने कहा;

       "अगर एक बच्ची की भूख ने मुझे बदल दिया, तो शायद ये दुकान किसी और को भी बदल दे।"

वो बच्ची अब रोज़ स्कूल जाती है। दुकानदार ने उसके स्कूल की फ़ीस भी गुप्त रूप से भर दी।

उसके पिता ने दुकानदार से कहा:

"आपने उस दिन सिर्फ चावल और दाल नहीं दी थी,आपने मेरी बेटी को भरोसा दिया था- कि दुनिया में अच्छे लोग अब भी ज़िंदा हैं।"

आज भी उस दुकान के बाहर वो बोर्ड लगा है —

  *"यदि आपको ज़रूरत हो- और पैसे न हों,तो बेहिचक बताइए।"*

    और अब उस डब्बे में हर दिन कोई न कोई चुपचाप कुछ न कुछ डाल कर चला जाता है।

यह कहानी उस छोटी सी बच्ची की है, लेकिन यह बदलाव की बड़ी लहर बन चुकी है।

एक व्यक्ति, एक दुकान, और एक मासूम सी आवाज़ ने यह सिद्ध कर दिया कि —

     *"बदलाव की शुरुआत बाहर से नहीं, दिल के भीतर से होती है।"*

Dharavahik upanyas Bhoot-Adbhut!(196)

The bell rang and the viewers clapped for one minute. The curtain was lifted and the announcer appeared and announced the first program the Sarasvati Vandana from girls school  some girls appeared and they sang the Sarasvati Vandana it used to be the first program of any such type of cultural programs. After this program the histrionic drama was announced from Boys school . In this drama , Viraj became the Prince, he was looking very handsome in nice getup of the Prince. The drama was of five parts means in between different fillers were managed from girls school dance and group dance ,music type of programs.Others in the Drama have long dialogues and they were perfect performers . All were praising the drama in the audience . The news was reaching on the green room different feelings were being expressed by the artists there either their performance was already done or they were ready to perform. Suddenly a strange thing happened there. The last scene of the Drama was being played and the complete program was came to end , Viraj was on the throne , Vishakha’s behaviour changed suddenly she started trampling and her eyes looked red in anger and she ran to the stage and reached to Viraj. ——— Continued ——-

Amazing !! Or Laughter !!

*Can we be Frank*...??

A man walks out to the street and catches a taxi just *Can we be Frank*...??

A man walks out to the street and catches a taxi just going by. He gets into the taxi, and the cab driver says, "Perfect timing. You're just like Frank."

Passenger: "Who?"

Cab Driver: "Frank Feldman. He was the perfect man!"

Passenger: "There are always a few clouds over everybody."

Cab Driver: "Not Frank Feldman. He was a terrific athlete. He could have won the Grand-Slam at tennis. He could golf with the pros. He sang like an opera baritone and danced like a Broadway star and you should have heard him play the piano. He was an amazing guy."

Passenger: "Sounds like he was really something special."

Cab Driver: "There's more. He had a memory like a computer. He remembered everybody's birthday. He knew all about wine, which foods to order and which fork to eat them with. He could fix anything. Not like me. I change a fuse, and the whole street blacks out. But Frank Feldman could do everything right every single time.”

Passenger: "Wow, what a guy!"

Cab Driver: "He always knew the quickest way to go in traffic and avoid traffic jams. Not me, I always seem to get stuck in them. But Frank, he never made a mistake, and he really knew how to treat a woman and make her feel good.

He would never argue with her even if she was in the wrong; and his clothing was always immaculate, shoes highly polished too.

He really was the perfect man! He never made a mistake. No one could ever measure up to Frank Feldman."

Passenger: "How did you meet him?"

Cab Driver: "I never actually met Frank. He died and I married his wife." going by. He gets into the taxi, and the cab driver says, "Perfect timing. You're just like Frank."

Passenger: "Who?"

Cab Driver: "Frank Feldman. He was the perfect man!"

Passenger: "There are always a few clouds over everybody."

Cab Driver: "Not Frank Feldman. He was a terrific athlete. He could have won the Grand-Slam at tennis. He could golf with the pros. He sang like an opera baritone and danced like a Broadway star and you should have heard him play the piano. He was an amazing guy."

Passenger: "Sounds like he was really something special."

Cab Driver: "There's more. He had a memory like a computer. He remembered everybody's birthday. He knew all about wine, which foods to order and which fork to eat them with. He could fix anything. Not like me. I change a fuse, and the whole street blacks out. But Frank Feldman could do everything right every single time.”

Passenger: "Wow, what a guy!"

Cab Driver: "He always knew the quickest way to go in traffic and avoid traffic jams. Not me, I always seem to get stuck in them. But Frank, he never made a mistake, and he really knew how to treat a woman and make her feel good.

He would never argue with her even if she was in the wrong; and his clothing was always immaculate, shoes highly polished too.

He really was the perfect man! He never made a mistake. No one could ever measure up to Frank Feldman."

Passenger: "How did you meet him?"

Cab Driver: "I never actually met Frank. He died and I married his wife."

Dharavahik upanyas Bhoot-Adbhut!(195)

 Again the rehearsal was on in both the schools and selected students were busy doing practice sometimes coming to school early and sometimes going back late from school. Vishakha was okay now and she was happily participating in the practices. She was the main heroine and doing dance and drama both in the function. Nothing strange happened with her. The evening arrived when they had to perform . All the villagers eagerly waited for the evening because they had been watching every year these cultural programs organised by girls school , Boys school and the hospital. There were no means of entertainment in the village. Though practices were separately being done in their own schools but they were here together in the green room the teachers were busy getting them ready in different dresses and make ups differently. The numbering was organised properly means performance of one item from Boys school and the next one was from girl’s school. The stage was quite big the curtain was closed, Seating arrangements for audience was quite good, it looked like the complete village was there . ——— Continued ——-